VIVIR EN PAZ

Cando meu pai deixou de traballar, viúvo e cos fillos medrados, descubriu que unha boa forma de pasar a vida de xeito máis pracenteiro podía ser a de alternar a residencia en Ferrol, cando o tempo era benigno, con outro lugar onde a caloriña e o sol estivesen asegurados, ou case, durante os nosos meses fríos, húmidos e chuviñentos. E elixiu a illa de Gran Canaria. Alí, en Las Palmas, estaba asentado un primo da miña mai, con quen de sempre tiveramos grande relación.
Este parente, que acababa de mercar un apartamento no sur, en San Bartolomé de Tirajana, convenceu a meu pai -daquela, principios dos oitenta xa había certo boom do tixolo- de que era unha boa oportunidade que mercase el outro. E así o fixo. Mais, nesa altura –non sei hoxe, que nunca por alí volvín– aquilo, a zona da Playa del Inglés, era un todo obras e fóra de pasear á beira da praia, ir tomar o sol ou bañarse pouco había que facer. Se cadra mundo nocturno, divertimento para o que xa non estaba meu pai. Xa que logo, alugaba o apartamento un tempo e con ese diñeiro arrendaba un en Las Palmas –preto da praia– e na capital tiña outras posibilidades de todo tipo, mesmo máis xente coa que poder falar. E o de falar foi o que o perdeu.
Un bo día, sen que saibamos comos nin porqués, coñeceu un individuo ó deu acollida e prestou diñeiro (30.000 pesetas de hai 30 anos), que deberon pactar data de devolución. Chegado o día da devolución sen que o paisano cumprise o acordado, meu pai debeu ameazalo con algo e o tipo decidiu desfacerse del.  Fíxoo con 17 puñaladas (chegaba o sangue ó teito do cuarto), uns golpes cun ferro de pasar á roupa e presión en nariz e boca coa almofada. Unha atrocidade. Tardaron bastante tempo en coller o asasino e durante ese tempo –como levara a carteira de meu pai con fotos, teléfonos...– non parou de chamar de cando en cando con frases preocupantes. Logo condenárono a 30 anos, a indemnizarnos con 1 millón, e xa. Nós procuráramos esquecer canto antes a traxedia, mais ós dez anos da mesma, meu irmá e mais eu fomos convocados na Audiencia coruñesa porque o asasino –que cumprira un terzo da pena– solicitaba a excarceración. Preguntados por cal era a nosa opinión, ambos manifestamos que, para nós, o que fixese a xustiza ben feito estaba. Que gañabamos nós con que unha persoa que había dez anos nos fixera moito mal seguise entre rellas? Tamén nos preguntaron se recibiramos a indemnización. Dixemos que non e ata hoxe. Afortunadamente, máis nada volvemos saber do asunto: se liberaron o asasino, se non, se volveu delinquir... Nada. O que si quixemos recordar é como era noso pai antes do seu vil asasinato. O resto mellor esquecelo.
Un asasinato é sempre un asasinato, viñer de onde viñer. Tanto ten que o cometa alguén de xeito illado, como alguén de maneira organizada, o mesmo que cales foron os motivos. Hai verdugos e vítimas e a xustiza é a encargada de aplicar as leis.
A chamada doutrina Parot era evidente que non encaixaba debidamente na lexislación penal española e por iso o Tribunal de Estrasburgo fallou a favor do recurso da exetarra Inés del Río, 26 anos ininterrompidos de cadea, os 5 últimos pola aplicación da controvertida doutrina. Que é tempo.
O 20 de outubro de 2011, acaban de cumprirse dous anos, ETA anunciaba que renunciaba para sempre á actividade armada. Abríase o camiño para a paz definitiva. Agora o que queda é que desapareza o resentimento, o odio e a sede de venganza. Único modo de vivir en paz.