SOLIDARIEDADE, ESPERANZA

A resposta da sociedade galega diante da traxedia ferroviaria chámase solidariedade. O accidente mobilizou as potencias solidarias que acubillamos como sociedade e así unha non pode menos que admirarse do quefacer dos profesionais sanitarios, da protección civil, dos bombeiros, do colapso dos centros de doazón de sangue…, dos milleirosde persoas que traballan e o dan todo, que se negan a ser as mónadas ailladas, egoístas e brutais que predica o neoliberalismo dos gobernantes; o seu quefacer demostra que hai unha arxila social magnífica que pode  case todo. Os servizos públicos minorados, os profesionais e traballadores recortados e desprestixiados pola propia Xunta, derrotaron a ideoloxía do individualismo posesivo cunha xigantesca práctica solidaria, a cal pregoa que o mañán, terrible e doloroso para as familias e amizades das vítimas, ten  o rostro da esperanza. Eu acredito nunha sociedade así, que axuda e dá a man, non a que tentan producir  os señores da violencia, os cartos, e o sálvese quen poida neoliberal.