SALA DE ESPERA
Mañá de outono,
borraxeira,
meu amor á miña beira.
Estaba fai uns días na sala de espera dun oftalmólogo entreténdome mentres tanto non me tocaba a vez lendo un pequeño poemario, “Viento 2”, do bonaerense E.J. Malinowski, pensador e poeta, viaxeiro infatigable a quen coñecín en Barcelona na primavera do 1997 por medio do querido amigo fornecedor da miña biblioteca, loitador e sindicalista incansable, Suso Fraga. “ Llevo un sombrero de viento / y unos zapatos de tierra. / Soy caminante sin tiempo. Soy amador sin medida. / Hoy aquí, y mañana ¡ que importa dónde …” Entretido, xa digo lendo cando un pequerrecho, coido non chegaba aos 3 anos, que na compaña dos avós (ah!, se non foran os avós) que tamén agardaban vez, corricaba por alí dun lado a outro falando fluído galego achegouse a min e en voz alta, quizais para que todos que alí estaban oíran, espetóume sen piedade: —Señor, ten un zapato de cada color.
Non me rin porque era un neno, e eu á parte de quererlles ben sinto por eles admiración e moito respeto. Pechei o libro e con disimulo mirei e comprobei a certeza do neno, cousa que non me estrañou polo meu habitual despiste e porque aquel día erguinme co tempo moi xusto, e amais pola miña naquel entón reducida visión.
Dirixínme a el cariñosamente e díxenlle que era unha miña costume e que o facía con frecuencia, que non me importaba levalos zapatos ou os calcetíns de diferentes cores ou modelos xa que con eso non facía mal a ninguén. O meniño quedou pensativo, posiblemente mosqueado, miroume dende a súa pequena pero ben plantada estatura con aqueles seus ollos de persoa espelida e lista, que xa rezumaba intelixencia dende lonxe e díxome: —Señor, se non está tolo pouco lle falta. Ala!, para que te chinches os meus son os dous do mesmo color e mercáronmos os avós fai uns días en Ortigueira, que nosotros vivimos en Mera de Abaixo, para que te chinches, volveume dicir, e foise correndo a sentar ao colo da avoa sen separar a ollada de min.
Cando marchou da sala para a consulta na compaña dos avós aínda me recalcou, xa entón baixiño, que recordara cambiar os zapatos cando chegara á casa e que el vivía cerca do río Casón na estrada de Cariño, e que tiña un can que se chamaba Marmelo.
Tódolos días se aprende algo, eu polo menos, e tantas veces de quen menos agardo, desta dunha criatura de 3 anos rebuldeira como un xirín e lista coma un Premio Nobel, que ben puidera ser algún día… e que futuro lles deixamos. Para mostra e sinal de decadencia, paro, precariedade e empobrecemento en xeral a comarca de Ferrol, que tan só lles falta aos equipos de goberno central e autonómico taparnos os buracos do nariz e da boca para finiquitarnos como cidade e como poboación puxante e preparada que somos e estamos, ou eso semella. ¿Quen son os interesados a poñerlle a mortalla á comarca ferrolá...?
Galopando as anchas ancas do outono, a poucos días do inverno que aburre e cansa, como a gran moiría dos españois cansamos da política destructiva e rastreira de don Mariano e a súa orquestra de recortes, cuchilladas traidoras e mazazos contra da clase traballadora en exclusivo beneficio dos banqueiros, da elite da patronal e dos barrigas agradecidas que lles aplauden e carretan os instrumentos.
Aínda que hoxe non quería falar de política, si do outono, preludio do inverno que está á volta duns días; outono ao que uns deron a benvida nas praias do sur e outros camiñando baixo paraugas rúas de auga e frío, e xa de neve e xeo.
É cuestión de acomodarnos a auga, ao frío e ao mal tempo, de adaptarnos ao clima no que nos toque vivir. Depende moito tamén da maneira de ser de cada quen, da calorosa ou frioleira que sexa a persoa e da prefencia como nos guste a cor da pel, branca, tostada ou moura.
Aquí en Galicia xa estamos acostumados á chuvia e ao frío e sendo xente do norte, que nos boten un iceberg que o derretemos cun cocido, unhas cuncas de viño e os tonificantes sons da música da terra.
Aqueles que vimos os carambelos pendurados no beiril do tellado, das silveiras e das árbores, que alindamos o gando cun saco de enxeu de caparucha e secábamos a molleira correndo tras do can de palleiro, que comimos as patacas asadas nas borrallerias das rozas, que espetelamos os ourizos das castañas coas zocas escachadas, o mal tempo non nos pon medo. Certo que, o mal tempo, como a mala política pronto cansa e estamos desexando chegue outra estación máis levadía.
Hai xente que ao mal tempo ponlle boa cara e camiña por el, incluso eufórico, emporiso hai outra que os encamiña a unha melancolía pasaxeira que se quixeran aliviarían escoitando música, lendo ou acudindo a unha relaxante sesión de regueifeiros.
O desánimo e o cabreo desesperante non leva a ningures. Tanto en canto do mal tempo como da mala política defendámonos con tino, intelixencia e fortaleza para non quedarmos conxelados, poñéndolle, eso si, a cara e anticipándonos a os feitos.