CHOVENDO

Botou toda a noite a chuvia. Música insólita a da auga nunha terra que facía moito que a descoñecía. Talvez por iso, porque había ben de tempo que non a sentía, que tentei non dormir, deixándonme levar polo seu ritmo. O ritmo, tan melódico, da chuvia. O sóngoro cosongo dela, que me transportaba onde Sylvie Vartan, francesiña lanzal como un xunco, e a un juke-box que era tamén vídeo na cafetería Ambos. De Ferrol, pasada a Porta Nova, camiño do Inferniño.

E a miña mente ía esa noite onde se agachan os soños bos. Aqueles que nunca terminan de ser pesadelos. Soños amartelados polo martelo teimoso da chuvia en Madrid; ese factor exótico nun ano raro, onde a Bola do Mundo, ala enriba, na Sierra, ten apenas unhas franxas de neve. Tan lonxe o ano aquel, 1967, cando viñeramos co instituto, e eu aparezo nunha foto con chaquetón “tres cuartos” e unha capa inmensa de neve debaixo. Navacerrada, 1967.

Eses días, en Aranjuez, eu perdera a unha cativa que moito quixen. Tiña nome romano e vivía en Ferrol, en “Hollywood”, na Porta Nova. Antes da cafetería Ambos, camiño do Inferniño, onde nun juke-box que era tamén vídeo cantaban Sheila, Johnny Halliday, Sylvie Vartan, “O ritmo da chuvia”. Como este que bateu teimoso, con teimosía chea de música, toda a noite no asfalto madrileño. Tantos meses despois de que o fixera a vez última. Nin a lembro. Que a chuvia é o como o amor. Un termina por esquecer a última vez que pasou diante nosa, ¿non era?