O profesor e poeta lucense Claudio Rodríguez Fer sumouse onte á nómina de creadores que durante estes días participaron en Ferrol na Semana de Poesía Salvaxe, feito que lle serviu para tirar un fato de reflexións e de referencias ferrolás que recollemos nesta entrevista. Por outra banda, o ciclo de recitais “salvaxes” despídese hoxe nunha sesión vermú no pub Cazadores con intervención de moitos dos participantes nestas xornadas.
Aínda que debute na Poesía Salvaxe, non é a primeira vez que participa en actividades semellantes en Ferrol, non si?
Pois si, porque xa no ano 2009 dera un ciclo de recitais-relatorios da miña propia poesía e da de outros poetas, como Manuel Antonio e José Ángel Valente, na Biblioteca Central de Ferrol, organizados por Marcos Lorenzo, nos que Karlotti e Ferrández participaran activamente.
Que opinión ten dunha iniciativa como a Semana da Poesía Salvaxe, sobre todo na liña de achegar os versos, oralmente, á xente por rúas e mercados?
Paréceme moi ben, porque a poesía está en todas partes, pero son precisos os poetas para que a xente se decate. Ademais, a poesía anima e anticipa as utopías liberatorias que lograremos no futuro e recupera a memoria histórica ocultada polo fascismo e os seus cómplices, por iso lembrei onte aos inmolados en Ferrol Amada García, Amador Rey e Daniel Niebla.
Cambia moito a poesía lida (máis íntima) ou recitada (máis para o público)?
Como no jazz, cada poema e cada situación precisan da súa propia execución, porque, como escribín no poema “Jazz vital”, en realidade “ninguén volve tocar o mesmo jazz”. Cada experiencia poética é única e irrepetible, igual que no amor, onde a liberdade é esencial: “A verdadeira fin da vida / non é só a beleza nin a verdade, / senón a liberdade / que vén de ti”.
Vivimos un momento óptimo para unha poesía máis social ou como din algúns nun mundo como este a beleza é a forma máis potente de protesta?
Dende o Romanticismo máis radical sabemos que o Ben, a Verdade e a Beleza son o mesmo, así que a poesía que ten estes conceptos por divisa é un auténtico bastión contra o mal, a falsidade e a fealdade da inxustiza e da opresión e máis nestes tempos de capitalismo deshumanizado.
